keekbe

Gelekte sleutel bij Fireworks AI: zo kwam een besmette Claude Code in Cursor

Cursor, de AI-code-editor van het Amerikaanse Anysphere, heeft op 13 november 2026 bevestigd dat een kwaadaardige Claude Code-extensie in zijn extensiewinkel terechtkwam via een lek bij Fireworks AI, een leverancier van rekenkracht voor AI-modellen. Een aanvaller gebruikte een toegangssleutel die Cursor aan Fireworks had gegeven en die daar uitlekte. Zo kwam hij bij gegevens en wachtwoorden waarmee hij op 29 oktober twee vervalste versies van de extensie van Anthropic, 2.1.312 en 2.1.313, ongeveer elf uur lang aanbood. Volgens Cursor kregen hoogstens 5.000 gebruikers ze binnen.

Of: waarom de sleutel van je onderaannemer ook jouw sleutel is

Op donderdag 29 oktober 2026 kregen tot 5.000 gebruikers van Cursor een update van de Claude Code-extensie. Juiste naam, geloofwaardig versienummer, gewoon uit de winkel van hun eigen editor. Alleen had Anthropic, de maker van Claude Code, die versie nooit gepubliceerd.1 Twee weken later legt Cursor uit hoe ze er kwam. Het antwoord begint bij een bedrijf waarvan de meeste gebruikers nooit hadden gehoord.

Cursor, Fireworks AI en de kwaadaardige Claude Code-extensie

Een sleutel die bij de leverancier lag

Cursor is een code-editor met ingebouwde AI-agents, gebouwd op VS Code. Om AI-modellen te laten draaien en te trainen, werkte het onder meer met Fireworks AI, een Amerikaans bedrijf dat rekenkracht voor AI-modellen verhuurt. Cursor gaf Fireworks daarvoor een sleutel tot een opslagmap waarin het gegevens met zijn leverancier deelde. Alleen lezen, dus. Volgens het incidentverslag van Cursor van 13 november is die sleutel bij Fireworks uitgelekt.

Wat daarna volgde, is een ketting waarin elke schakel klein lijkt:

  1. Met de sleutel kopieerde de aanvaller de inhoud van de map. Daarin stonden sporen van sessies met de AI-agent van Cursor, vooral uit 2025, van gebruikers die Privacy Mode niet hadden aangezet en van wie de gegevens dus voor training gebruikt mochten worden.
  2. In een deel van die sporen stonden wachtwoorden en API-sleutels in leesbare vorm. Ze waren in de sessies beland, bijvoorbeeld omdat iemand ze in de chat plakte of de agent een configuratiebestand las, en niemand had ze eruit gefilterd.
  3. Met die gegevens raakte de aanvaller binnen in een aantal clouddiensten die Cursor intern gebruikt. Daar vond hij onder meer gearchiveerde broncode die niet meer in gebruik was, mails met de klantendienst, gebruiksstatistieken en wachtwoorden die klanten zelf naar de klantendienst hadden gestuurd.
  4. Onderweg kwam hij ook aan een sleutel waarmee hij bestanden in de cache van de extensiewinkel van Cursor kon zetten.

Volgens Cursor lagen er sporen van minder dan 0,05 procent van de gebruikers zonder Privacy Mode, en had minder dan 0,01 procent van de klanten API-sleutels in die sporen. Wie geen bericht van Cursor kreeg, zat er volgens het bedrijf niet bij. De eigenlijke programma’s van Cursor, de officiële updates en de code van klanten zouden niet geraakt zijn.

Het juiste potje, de verkeerde inhoud

Cursor mag de officiële extensiewinkel van Microsoft niet gebruiken.2 Het haalt zijn extensies bij Open VSX, een open register, en houdt er een kopie van bij in een eigen cache. Vergelijk het met een supermarkt die potten confituur van een bekende producent in zijn rek zet. De producent maakt de confituur, de supermarkt zet ze uit.

Op 29 oktober had iemand toegang tot het magazijn van de supermarkt. Hij hoefde niet bij de producent in te breken. Hij verving een paar potten in het rek door potten met hetzelfde etiket en een andere inhoud. Daarom klopte alles wat je normaal nakijkt: de naam van de extensie, de uitgever, de winkel. De confituurfabriek was niet gehackt. Anthropic publiceerde deze versies niet, en de versie op Open VSX was schoon. Wie Claude Code in VS Code of rechtstreeks van Anthropic installeerde, had niets te vrezen. Het probleem zat in het rek.

En duw de vergelijking nog één stap verder. De sleutel van het magazijn lag niet bij Fireworks. Bij Fireworks lag de sleutel van een archiefkast, en in die archiefkast lagen briefjes met andere sleutels. Het is het soort lek dat op geen enkel risicoschema staat, omdat niemand de archiefkast als een sleutelbos zag.

Elf uur, twee versies, één achterdeur

De vervalste extensie deed haar werk zodra ze geladen werd. Je hoefde Claude niets te vragen. Volgens een analyse van StepSecurity probeerde ze:

  • een SSH-sleutel van de aanvaller toe te voegen, zodat die van op afstand kon inloggen;
  • de SSH-toegang van het toestel aan te zetten, als die nog uit stond;
  • een tunnel te openen naar een server van de aanvaller;
  • dat alles na een herstart te laten overleven, via een taak die bij het opstarten loopt.

Het ging om versies voor Macs met een Apple-chip en voor Windows-pc’s, aangeboden op 29 oktober tussen 10:27 en 21:35 Belgische tijd. Daarna haalde Cursor zijn extensiewinkel offline. Anthropic sloeg nadien een versienummer over en ging meteen naar 2.1.314, om verwarring met de vervalste 2.1.313 te vermijden.

Op veel toestellen liep het halverwege vast. Op een Mac lukte het aanzetten van SSH alleen als de gebruiker beheerdersopdrachten zonder wachtwoord mocht uitvoeren. Op Windows had de opstarttaak beheerdersrechten nodig, maar zonder die rechten viel de code terug op een script in de opstartmap. En elke stap liep los van de vorige. Een mislukte stap betekent dus niet dat er niets is achtergebleven. Daarom zegt Cursor dat de extensie verwijderen alleen niet volstaat.

Black October: iedereen zoekt AI-sleutels

Fireworks was niet alleen de leverancier van Cursor. Het bedrijf meldde in oktober twee incidenten. Op 6 oktober ontdekte het dat interne inloggegevens misbruikt werden om bij de geheime sleutels van een aantal klanten te komen. Op 23 en 24 oktober geraakte een indringer via een gehackte cloudleverancier op de ontwikkelmachines van Fireworks. In de update van 9 november staat dat ook factuurgegevens van klanten zijn ingezien, en voor een beperkt aantal klanten datasets en onafgewerkte modellen. Notion meldde intussen dat AI-gesprekken uit minder dan 1 procent van zijn werkruimtes bij Fireworks waren blootgesteld.

Fireworks schrijft het lek toe aan een criminele groep met een eenvoudig verdienmodel: toegang tot andermans AI-modellen doorverkopen. Dat heet LLMjacking.3 Je steelt de sleutel van een bedrijf dat voor AI betaalt, en verkoopt de rekenkracht door aan wie goedkoop wil meedrinken. Het is het soort criminaliteit dat je vroeger alleen van elektriciteit kende: iemand tapt af, jij betaalt de factuur.

Fireworks staat niet alleen. Het beveiligingsbedrijf Wiz telde in oktober minstens negen ontwikkelplatformen voor AI met een inbraak, van Railway tot Warp, en doopte de maand „Black October”. Volgens Wiz was er geen gemeenschappelijk lek, wel een gemeenschappelijk doelwit: opgeslagen sleutels die toegang geven tot AI.

Het wachtwoord in de chat

Het opvallendste aan het verslag van Cursor is niet de achterdeur. Het is het begin van de ketting: wachtwoorden die in de sessies van een AI-agent terechtkwamen. Dat is begrijpelijk. Een agent die code schrijft voor een betaaldienst, moet die dienst kunnen aanspreken, en de snelste weg is de sleutel in de chat plakken. Maar een AI-agent is een collega die alles opschrijft. Wat je hem zegt, staat in een logboek, en dat logboek gaat naar plaatsen die je niet zelf kiest.

Dat is geen probleem van Cursor alleen. AI-agents krijgen steeds vaker de sleutels van je mailbox, je agenda en je klantenbestand. Elke sleutel die je een agent geeft, kan in een logboek belanden bij de maker van de agent, en soms bij diens leverancier.

Kmo-Kristof: Ik plak soms een API-sleutel in de chat met mijn codeassistent. Anders kan hij niets testen.

Security-Sofie: En waar gaat die chat naartoe?

Kmo-Kristof: Naar de assistent.

Security-Sofie: En naar zijn maker. En als je niets hebt uitgezet, misschien naar diens leverancier, om mee te trainen.

Kmo-Kristof: Dus mijn sleutel kon liggen bij een bedrijf waarvan ik de naam niet eens kende.

Security-Sofie: Tot deze week.

Wat je nu doet

  1. Gebruik je Cursor met Claude Code, kijk dan na welke versie van de extensie je hebt en wanneer je ze bijwerkte. Haalde je 2.1.312 of 2.1.313 uit de winkel van Cursor op 29 oktober tussen 10:27 en 21:35 Belgische tijd, volg dan de stappen in de beveiligingsmelding van Cursor, die vanuit het incidentverslag gelinkt is, met de opkuisscripts voor Mac en Windows. Verander daarna de wachtwoorden en sleutels die op dat toestel stonden, vanaf een ander toestel.
  2. Kreeg je een bericht van Cursor over je gegevens, vervang dan de sleutels die erin genoemd worden. Kreeg je geen bericht, dan zaten je gegevens volgens Cursor niet in de gelekte sporen.
  3. Geef een AI-agent geen wachtwoorden in de chat. Moet hij echt een dienst aanspreken, maak dan een aparte sleutel met zo weinig mogelijk rechten en, waar het kan, een bestedingslimiet. Trek die in zodra het werk klaar is.
  4. Zet de privacyinstelling van je AI-tool aan. In Cursor heet ze Privacy Mode. Wie die aan had, viel volgens Cursor buiten het lek.
  5. Trek een gelekte sleutel in bij wie hem uitgaf. Een sleutel wissen bij een platform dat gehackt is, maakt hem niet ongeldig: de aanvaller heeft een kopie.
  6. Vraag je leveranciers wie hun leveranciers zijn. Onder de AVG mag een verwerker geen andere verwerker inschakelen zonder jouw toestemming, en moet hij je verwittigen als die lijst verandert. Die lijst van subverwerkers is het rijtje bedrijven waar je gegevens kunnen belanden. Grote leveranciers publiceren hem; Cursor doet dat op zijn trustportaal.

Het etiket op de pot klopte. Dat is de les van oktober: je software komt niet alleen van wie ze maakt, maar ook van iedereen die een sleutel van het magazijn heeft, of een briefje met die sleutel in een archiefkast. Die staan niet op het etiket. Ze staan, als je geluk hebt, op een lijst van subverwerkers die weinig mensen lezen.


  1. Voor de duidelijkheid: ik gebruik zelf elke dag Claude Code, een product van Anthropic. ↑

  2. Volgens de gebruiksvoorwaarden van Microsoft is zijn Visual Studio Marketplace bedoeld voor zijn eigen producten, zoals VS Code en Visual Studio. Afgeleide editors zoals Cursor halen hun extensies daarom bij Open VSX, een open register van de Eclipse Foundation. Dezelfde extensie komt dus via een andere weg op je computer dan in VS Code zelf. ↑

  3. De term LLMjacking werd in 2024 bedacht door het beveiligingsbedrijf Sysdig, voor gestolen cloudsleutels waarmee aanvallers dure AI-modellen gebruikten op kosten van de eigenaar. Begin november 2026 publiceerden Google en Mandiant er een eigen analyse over, waarnaar Fireworks in zijn update verwijst. ↑

Bronnen